3 maand

Vandaag is Gaëlle 3 maand. Ze is een leuke baby. Al zeg ik het zelf ;-) Ze kijkt steeds minder kwaad ;-) , ze slaapt goed, ze eet(drinkt) goed, alles gaat goed. Heerlijk. Maxime is de laatste tijd wel erg jaloers. Dat komt vooral omdat het nu vakantie is. Dus geen dagmoeder of school om hem overdag bezig te houden, enkel mama en zus. Ik doe mijn best om de aandacht te verdelen en spelletjes te spelen met hem, maar dat is niet altijd even evident. Een frisse wandeling buiten doet meestal wonderen, maar jammer genoeg kan dat niet alle dagen. Hier hebben we ook af en toe last van het vervelingsduiveltje...

speelgoedstofzuiger

Al een hele tijd is Maxime gefascineerd door onze stofzuiger. Ik vond het dus een leuk idee om voor hem een speelgoedstofzuigertje te kopen. Het laatste cadeautje in de rij van Sinterklaas – verjaardag – Kerst. Hij vindt het inderdaad fan-tas-tisch! Wij minder. Het ding werkt echt, nu ja, bijna echt: het maakt lawaai – nog meer dan een gewone stofzuiger en zuigt een beetje, weliswaar met te weinig kracht om echt te zuigen. De wieltjes piepen en kraken dat het een lieve lust is. Het mondstuk schaaft over de vloer (heb ik ondertussen al voorzien van enkele viltjes). Bovendien lopen de (herlaadbare) batterijen veel te snel leeg met als gevolg: een huilende peuter. En soms ook een huilende baby, opgeschrikt door al dat lawaai en rumoer. Vreselijk. Ik wou dat ik het nooit gekocht had. Of op zijn minst nooit de batterijen erin gestoken had. Nu moet ik ’s avonds er zeker aan denken de batterijen op te laden of Maxime z’n dag begint al slecht.

Meestal wil ik dit niet, maar deze keer hoop ik dat hij snel z’n interesse aan dit speelgoed verliest.

Voeding

Van bij de geboorte is “de voeding” ontzettend belangrijk. Van bij de zwangerschap eigenlijk al. Maar eens het kindje geboren is, komt er al wat meer stress voor de mama bij kijken. Een van de meest gestelde vragen is: “En? Eet ze een beetje goed?”, gevolgd door “is ze al veel bijgekomen?”. Als ze dan eens wat minder drinkt, of lastig is, krijg je algauw van die – sorry dat ik het zeg – dwaze opmerkingen: “heb je wel genoeg melk?”, “zou je niet overgaan naar flesjes?”, “misschien is ze niet voldaan?”, enzovoort. Sjonge, sjonge. En het gekke was, dat ik ze bijna nog ging geloven ook.

Maar ik heb het grote geluk gehad dat zowel Maxime als Gaëlle graag en goed van de borst dronken. Tussen haakjes Gaëlle slaapt al lekker door! Ten minste een 7-tal uurtjes. Heerlijk!

Bij Maxime ging de borstvoeding in het begin wat minder, maar eens op dreef heb ik het zonder problemen 3 volle maanden gedaan. De overstap naar het flesje ging ook vlotjes. Gaëlle nadert de 3 maand (al?!) en dus zou ik graag weer overschakelen naar het flesje. In tegenstelling tot Maxime, wil zij geen tutje. Ik voelde al aan dat dit niet zo gemakkelijk zou gaan.

Vandaag heb ik voor de eerste maal geprobeerd het flesje aan te bieden, zonder succes. Nu ja, ik had ook niet verwacht dat dit onmiddellijk zou lukken. Maar ons miss’ke zal het mij zeker niet gemakkelijk maken… ;-)

De borst en haar duimpje, DAT is wat ze wil, en voorlopig niks anders.

Wat mij de laatste dagen eigenlijk nog meer stress bezorgt, is Maxime die plotseling bijna niets meer wil eten. Het begon met kip. Dat vond hij op een dag helemaal niet lekker meer. Dan vis, en nu mag ik ook al z’n favoriete gehakt van mijn lijstje schrappen. Sommige groentjes en aardappelen wil hij wel nog. Als ik hem probeer te foppen door het vlees of de vis onder z’n patatjes te mengen, mag ik het volledig vergeten. Een kleuter van 3 maak je niets meer wijs. Dan gaat er niks meer in. En koppig dat hij is. De boterham ’s ochtends wil er ook al niet meer in.
Deze namiddag wilde hij zelfs z’n yoghurtje niet meer in z’n stoel opeten – wat hij anders zo graag doet. Neeeeen dat moest voor de TV. En ja dat is mijn fout, want z’n melkje dat mag wel voor de TV en af en toe z’n boterhammetje ook, en z’n banaantje onlangs ook … stom – stom – stom, hoe kon ik nu zo stom zijn om daarmee te beginnen?!

“Eten doen we in de keuken en daarmee basta!”, da’s het zinnetje dat Maxime vanaf vandaag heeeel vaak te horen zal krijgen. Hij zal zijn eigen toch niet uithongeren zeker? Hopelijk is het weer zo'n fase...

1 – 2 – 3 !

Zondag werd Maxime 3 jaar! Ongelooflijk hoe snel de tijd vliegt. (Cliché, ik weet het, maar met kinderen gaat het echt supersnel) Hij wordt nu echt een flinke jongen. De laatste weken maakt hij ook veel sprongetjes in z’n ontwikkeling: z’n spreken gaat er nu goed op vooruit (oef), hij slaapt af en toe zonder tutje, hij gaat af en toe op het potje (dankzij mamie en haar engelengeduld), ... we maken echt vorderingen!

Hiep hiep hoera voor Maxime!!

Naar School

Donderdag en vrijdag 29 – 30 november ging Maxime in de namiddag naar school. En wat een succes! Hij gaat echt graag. Misschien zegt hij niet veel in de klas, maar thuis is hij laaiend enthousiast. Vorige week ging hij nog een weekje bij onze dagmoeder. Ik wilde nog een beetje genieten van het gemak en het comfort ;-)

Deze voormiddag ging hij weer naar de klas. Toen ik hem ging ophalen, wilde hij amper mee naar huis! Toch wil ik hem nog even halve dagen laten gaan, kwestie van een middagslaapje te kunnen doen. Ik had het nooit durven dromen dat hij “school” zo leuk zou vinden.

Op een dag zijn ze er echt aan toe en hebben ze nu eenmaal die nieuwe prikkels én vriendjes nodig. Leuk leuk leuk.

Sinterklaas

Zaterdag is Sinterklaas écht bij ons langsgekomen met 2 van zijn Pieten.

Maxime was een beetje bang maar heeft niet gehuild. Flinke jongen! Wat een leuke belevenis. Bij mij kwam de Sint nooit aan huis maar stond er ’s morgens een berg speelgoed uitgestald. Dat was ook heel magisch! Hoe wist die Sint toch wat ik wilde? En hoe kreeg hij dat speelgoed toch binnen zonder dat ik er iets van merkte? Ook al was ik nog zo klein, dat zijn belevenissen die je nooit vergeet. Wat is het heerlijk om kind te zijn...

Osteopaat

Ik ben ondertussen 2x met Gaëlle naar de osteopaat geweest. De eerste maal was het resultaat verbluffend: Ze werd veel rustiger en sliep sneller weer in na de voeding. Ze werd blijer en kon ook gewoon eens genieten van ons gezelschap in haar relax. Tot dan toe had ik altijd de indruk dat ze ofwel sliep ofwel huilde. Gewoon wakker zijn en rondkijken dat kon ze enkel in mijn armen (of die van iemand anders), niet in haar bedje of relax. Ze slaapt ondertussen ook langer ’s nachts: minimum 5 uur. Het spugen blijft jammergenoeg. De 2^e maal bij de osteopaat veranderde eigenlijk weinig maar het is ook niet verslechterd.

Het is toch iets bizars, vind ik. Want de osteopaat dóet eigenlijk weinig. Een deel van mij wíl wel geloven dat het hielp en een ander deel van mij vindt het gewoon toeval dat ze net na die behandeling veranderde. De “zwaarste” eerste twee maanden zijn voorbij. Ze zou misschien sowieso wel rustiger en langer slapen…En toch gaan we donderdag nog een (voorlopig?) laatste maal bij hem langs.

1 + 1 = meer dan 2

Tante Rose, onze dagmoeder is al een week ziek, dus zit ik met de 2 kids thuis. Maxime moet mij nu de hele dag delen met zijn zusje en dat zorgt voor jaloezie en prikkelbaarheid (en oververmoeidheid van mij ;-) ). Alle spelletjes zijn ondertussen gespeeld en hij verveelt zich nu steendood. De Sint brengt wel nieuw speelgoed mee, maar dat is helaas maar voor zaterdag (dan komt hij écht !).
De oplossing: morgen gaat hij de hele namiddag naar school. Hij is al ingeschreven en dus mag het. Toevallig heeft juf Sofie vanaf morgen een stagiair en zijn ze dus met twee voor de klas. Zo zal ze wat extra aandacht voor hem hebben. Wat een luxe. Dinsdagnamiddag gingen we reeds een kijkje nemen en hij voelde zich behoorlijk op zijn gemak, zelfs toen ik er een kwartiertje niet meer was. Spannend…

Ondertussen weet ik wat het is om full-time voor twee kindjes te moeten zorgen en is mijn respect voor de dagmoeders en kleuterjuffen immens groot geworden!

Verandering van gedacht

Maxime gaat nog steeds niet naar school. Mijn fout. Eerst vond ik het te vroeg, dan werd Gaëlle geboren, dan wist ik niet goed meer welke school kiezen, dan zag ik het praktisch niet zitten om hem en mezelf op tijd klaar te krijgen tegen 8u30 en hem ’s middags weer op te halen. En... dan is er nog steeds het zindelijkheidsprobleempje.
Ondertussen hebben we besloten om Maxime toch naar het schooltje naast de crèche van Gaëlle te laten gaan. Lekker praktisch. Maar bovendien splitsen ze het eerste kleutertje na Nieuwjaar en zal het dus toch een kleiner klasje zijn dan eerst voorzien. Ik heb ook altijd wel een goed gevoel over dat schooltje gehad, dus ben ik weer bij mijn eerste gedacht. Na Nieuwjaar MOET hij gaan. Enfin, hij moet van mij en m’n man, maar verplicht is hij in feite niet. Ik zal het er waarschijnlijk moeilijker mee hebben dan Maxime’tje zelf.

Maar eerst komt de Sint nog, dan is het nog zijn verjaardag en dan nog Kerst en Nieuwjaar. Het moet allemaal niet te snel gaan…

Reflux

Kleine Gaëlle heeft reflux. Zoals heel veel kindjes. Da’s meteen de verklaring voor haar “huilerigheid”. Ik had het eigenlijk al opgegeven om medicatie te geven omdat die toch niet echt hielp. Toch besloot ik nog eens naar de kinderarts te bellen. En neen, om echt effect te hebben zou ik minstens een weekje geduld moeten hebben en neen, het spuugen zou niet ophouden, maar ze zou er minder last van moeten hebben.
En inderdaad het middeltje (“Zantac”) helpt. Ze spuugt nog, maar heeft er minder last van.

Nu voel ik mij super schuldig dat ik mijn kleintje al medicatie geef. Ze is nog zo klein. Bovendien staat er op de bijsluiter dat je het niet meer dan twee weken mag geven en “dat de klinische ervaring bij kinderen beperkt is”. De kinderarts zei dat het wél een maand of twee mag gegeven worden. Maar wat denk je als moeder daar dan van?

Vreemd hoe je als volwassen eigenlijk nog al (veel te) snel medicatie neemt, zonder er bij stil te staan dat dat eigenlijk allemaal ook niet echt gezond kan zijn. Dan denk je “baat niet dan schaadt het niet”. Maar voor je kindje, dan denk je daar toch anders over. Ook wat voeding betreft: voor je (kleine) kids niets dan gezonds, geen cola, geen chips. Alsof dat met het ouder worden minder ongezond wordt?

Vandaag ging ik met haar bij de Osteopaat langs. Misschien helpt dat haar ook/beter. Hier denk ik wél “baat het niet dan schaadt het niet”. Ik ben eens benieuwd…

Alles gaat goed

Onze pc heeft het begeven. De nieuwe is besteld, maar we moeten nog een beetje geduld hebben... Vandaar dat het even stilletjes is op onze blog.

Maar geen nieuws is in ons geval goed nieuws. Gaëlle eet goed en groeit goed. Op vier weken woog ze 4.100 kg en mat ze 53 cm. Da's dus 1cm per week ! Anderzijds heeft ze wel last van reflux. Maxime spuugde destijds ook heel veel, maar had daar niet zoveel last van. Medicatie helpt niet echt, dus ben ik er maar mee gestopt. Het is iets dat er zal moeten uitgroeien, denk ik. Alle kindjes spuugen wel. Ik maak er niet zo'n drama van, zij wel ;-)

En ja, de nachten zijn zwaar en overdag kan ze wel lastig zijn. Maar het is zeker niet alle dagen en ze is zeker geen huilbaby, dus heb ik wel wat geduld... Ik troost me met de gedachte dat ze zeker niet de enige is. Met Maxime hadden we een heeeel rustig baby'tje, vandaar dat het contrast misschien nu groter lijkt.

Nu zit ik op mamie's pc, maar binnenkort ben ik wel weer "online" en breng ik meer nieuwtjes...

Braaf of stout

Onlangs vroeg iemand mij aan de telefoon, naar aanleiding van de geboorte van Gaëlle, "en, is't een braafke?"

Ik vond dat een beetje een vreemde vraag. Hoe kan een baby van amper 3 weken nu braaf of stout zijn. Ze bedoelde wellicht of het een rustige of huilerige baby is. Wel, ik heb de indruk dat ze eerder aan de huilerige kant is. Ik kan mij niet herinneren dat Maxime zoveel huilde. Ofwel vergeet een moeder snel die gebroken nachten en moeilijke momenten waarop je net wilde eten of de was wilde doen of paperassen in orde brengen of je blog eens aanvullen en dat de baby daar dan anders over beslist. Ze heeft veel last van krampjes lijkt het mij.

Ach, dat gaat ook allemaal wel weer over. Ze zal gauw ook wel wat langer beginnen slapen (hopen we toch).

Maxime kan er ook niet goed tegen, als Gaëlle huilt. "Baby stout" zegt hij dan. "Neen, zusje is niet stout, ze heeft alleen honger", zeggen we dan.

Maxime vs Gaëlle

Op de foto was Maxime 10 dagen, Gaëlle 13 dagen oud. Zelfde pyjamaatje, zelfde plaats. Wat een verschil!

foto 3: Was dat een grijns, een schaterlach, het begin van een huilbui...?? ;-)

Nieuwe kamer voor Maxime

De nieuwe kamer van Maxime was al af voor de geboorte van Gaëlle.
Hartelijk dank Gil en Gaby om op tijd klaar te zijn en voor het geslaagde resultaat! Jammergenoeg kon de meubelwinkel zijn belofte niet nakomen en de meubeltjes niet op tijd leveren. (We hebben ze trouwens nog steeds niet). Maar ondertussen slaapt Maxime als een roosje in zijn nieuw paleisje...

Gaëlle 28 september 2007

Het zusje van Maxime is geboren!

Zo'n twee weken vroeger dan gepland. Ze woog 3 kg 590 en was 49 cm groot.

Het was een heel snelle bevalling. Om 06u30 kwamen we toe in het ziekenhuis en om 10u37 was ze al geboren.

Zonder problemen en zónder epidurale verdoving, dankzij de fantastische vroedvrouw(en) die ik had. Het ging allemaal zo snel. Ik wilde oorspronkelijk wel een verdoving maar besloot het nog eventjes vol te houden zonder. Toen het echt tijd werd voor een verdoving kwam de anesthesist maar niet. Dus spraken de vroedvrouwen mij moed in door te zeggen dat het niet veel erger zou worden en dat ik de weeën zo goed opving en dat het mij zéker zou lukken zónder en dat het toch bijna de moeite niet meer was voor een verdoving… De gynaecologe had geen tijd meer om haar schort aan te doen en daar was ze al!

Het viel uiteindelijk best wel mee. Eerlijk. De korte hevige pijn is zeker te dragen. Mocht het natuurlijk nog een paar uur langer geduurd hebben, weet ik niet of ik het nog zou volgehouden hebben. Nadien "herstel" je ook wel veel vlugger. Ik zou bij manier van spreken nog dezelfde dag naar huis gekund hebben, maar ik heb genoten van het hotel "AZ – St. Jan". Ze hebben daar een volledig vernieuwde kraamafdeling. Mooie kamers met douche op de kamer, microgolfoven enz. Ik had ook veel aan de vroedvrouwen nadien om te helpen met de borstvoeding, het eerste badje, en met mijn emoties.

Gaëlle en ik zijn ondertussen al bijna een week thuis. We stellen het heel goed. De nachten zijn – uiteraard – wel zwaar. De borstvoeding verloopt heel goed, beter dan bij Maxime destijds.

Het is een beetje zoeken om in een ritme te komen, voor heel ons gezin:
Gaëtan heeft het zoals steeds heel druk met zijn zaak en lijdt ook onder de gebroken nachten;
Maxime moet de aandacht nu delen met z'n zusje. Hij is voorlopig heel lief met haar maar hij speelt en babbelt wel luidruchtiger en kan al eens op het randje af stout zijn, om aandacht te trekken waarschijnlijk.
En voor mij en de baby is het zoeken naar een goed voedings- en slaap ritme.

Toch heerlijk zo'n mini mensje in je armen te kunnen nemen...

Oordelen jullie zelf maar op de foto's op wie ze lijkt, voor ons is ze alleszins perfect!

Poets wederom poets

Ik heb het zowat gehad met poetsvrouwen.
Ik onderschat hun job zeker niet. Het is zwaar. Maar ik heb echt geen chance met poetsvrouwen.

De eerste was vaak ziek. Ze kwam 1x, dan 2x niet. Dan 2x wel om dan 3x niet te komen. Toen ik belde met haar firma, bleek dat ze ook wel last had van de "maandagziekte". Ze kwam namelijk op maandagochtend bij mij . En toen was de maat vol.

De tweede maakte een goede eerste indruk. Mijn huis schitterde. Ze vouwde zelfs mijn toiletpapier in een puntje, zoals in de hotels. Maar toen wij haar de volgende week verwachtten, kreeg ik een sms'je: "sorry maar ik heb ander werk gevonden". Goed voor haar, pech voor mij.

De derde leek ook goed mee te vallen. "Ze is toch niet vaak ziek?" vroeg ik aan de firma. "Neen mevrouw, ze werkt sinds begin juni voor ons en is sindsdien nog niet ziek geweest. Ze werkte vroeger in een hotel, u zal zeker tevreden zijn."
En wat denk je? Juist: ik verwachtte haar deze week voor de 2^e keer en … Njet. Ze is ziek!
Zelfs voor twee weken. Ze hebben me verzekerd dat het gewoon een jammer toeval is.

Tja, gelukkig vinden kleuters en borelingetjes het niet erg dat hun huis er niet piekfijn uitziet. Maar ik begin te wanhopen…

Gelukkig zijn de oma's er nog en de papa en als iedereen iets doet, dan komen we er ook.

Veel beterschap N. Kom gauw terug poetsen!

Een schooltje voor Maxime

Maxime mag eigenlijk al sinds september naar school. Toch besloten we nog even te wachten. We willen hem eerst halve dagen laten gaan en gezien Gaëtan een heel drukke job heeft en ik toen nog in Knokke werkte was dat niet echt haalbaar.

Ondertussen ben ik sinds maandag in zwangerschapsverlof en zal Maxime na de herfstvakantie naar school gaan. Dan is hij 2 jaar en 11 maand. Ideaal dus, gezien hij ook niet echt van de "snelste" is. (Hij is nog steeds niet zindelijk, maar blijkbaar is dat geen vereiste meer).

De school pal naast de crèche voor ons zusje voldeed aan al onze verwachtingen en we hadden hem dan ook al eind augustus ingeschreven. Maar….. nu pas hoorden we dat ze met 28 peutertjes en kleutertjes in één klasje zullen starten na de herfstvakantie. Na de Kerstvakantie komen er wellicht nog bij, hoewel de directeur mij verzekerde dat er dan hoogstwaarschijnlijk wel een verschuiving zal zijn van de oudsten naar de 2^e kleuterklas.

- Slik – mijn klein ventje, mijn stil, rustig baaske, in een klas van 28 joelende kleuters? Dat zag ik echt niet zitten. Ja, ik bescherm mijn ventje te veel en ja, ik moet hem wat "harder" maken voor onze "harde" wereld van vandaag. Draait mijn moederinstinct op volle toeren omdat ik zwanger ben? Misschien. Maar ik was er écht niet gerust in. Dus ging ik verder op zoek.

Gelukkig zijn we hier in de buurt (Sint-Andries-Brugge) "gezegend" met een grote keuze aan schooltjes en… vandaag vond ik het ideale kleuterschooltje, zelfs helemaal niet ver van hier. Als Maxime na de herfstvakantie zal starten zullen ze met 16 kindjes zijn in zijn klasje. Heerlijk. Wat een verademing. Er is een mooie speeltuin met veel groen en ze hebben zelfs 2 kippen. Het schooltje telt in feite maar 2 kleuterklasjes met elk 15 kindjes (een 1^e en 2^e kleuterklas en een 2^e en 3^e kleuterklas) en is verbonden aan een grotere school wat verderop waar hij later eventueel dan naar het lager kan gaan. Het schooltje ligt in een rustige woonwijk, niet aan een drukke steenweg, er is een parking enz. Hemels!

Oef, weer wat gepieker minder! Ik zal nu wel om moeten rijden om ons zusje later naar de crèche te brengen. Maar dat neem ik er met plezier bij

De beste mamie van de hele wereld

En dan heb ik het over mijn mama, Maxime z'n mamie. Als kind zei het haar wel vaker, of maakte ik een tekening of briefje om het haar te vertellen. Nu denk ik er nog steeds zo over. Ik zou het haar weer wat vaker moeten zeggen.

Tijdens deze zwangerschap stond en staat ze zoals steeds altijd voor me klaar. Vorig weekend bijvoorbeeld hielp ze mij met de afwas, heeft ze mijn strijk gedaan, heeft ze gestofzuigd en gedweild en bovendien geholpen met het herinrichten van de bureau. Want ja, onze poetsvrouw die was weer ziek en neen, de verbouwing is nog steeds niet volledig af.
Dit alles terwijl ze Maxime ook nog eens entertainde. Hij is ook zo "zot" van haar!
Ze is echt fantastisch, en iedereen mag dat weten!
Ze heeft wel zo haar tere plekjes: een versleten knie, een pijnlijke elleboog, en wat artrose aan haar nek. Toch hoor ik er haar nooit over klagen. Ze is één van de weinige personen aan wie ik zelf moet vragen hoe het écht met haar gaat en met haar gezondheid. Ik weet dat ze af en toe pijn heeft en toch bracht ze die twaalf pakken laminaat naar de eerste verdieping – om een werkuur van onze schilder-laminaatlegger te sparen – zo is ze.
Ik was al een half uur aan het sukkelen met het ophangen van een nieuw gordijntje (genre american store), gelukkig was zij in de buurt, anders hing ie er nog steeds niet. Dank je mama!

Momenteel is ze een tiental dagen op reis naar Zuid-Frankrijk. Dat heeft ze wel verdiend! Ik mis haar, vooral dan ons dagelijkse babbel aan de telefoon…

Tussen haakjes: De verbouwing is bijna af: de kamer is geschilderd, de bureau heeft ook opnieuw een lekje verf gekregen. De laminaat ligt er. Nu is het nog wachten op de meubeltjes…Nog een beetje geduld en dan onthul ik het resultaat!
En ik heb een nieuwe poetsvrouw! Mijn huis heeft er lange tijd niet zo goed uitgezien! De eerste indruk is alvast prima. Laat ons hopen dat ze niet al te gauw ziek wordt, zoals de vorige, en dat ze even enthousiast blijft poetsen zoals op haar eerste dag, vandaag.

Vergelijking

Gezien dit mijn tweede zwangerschap is, ga ik automatisch ook een beetje vergelijken. Bovendien heb ik nu ook een betere kijk op die zwangerschapsfabeltjes omtrent het raden naar het geslacht van het kindje. Mijn ervaring:

* Ik ben nu veel misselijker geweest - en af en toe nog steeds - dan bij de zwangerschap van Maxime. Dit gold trouwens ook voor een nicht en vriendin van mij, die ook telkens meer misselijk waren bij de zwangerschap van hun dochtertje(s) dan van hun zoontje.

* Er is een fabeltje dat zegt dat wanneer je er ontzettend goed uitziet, je een zoontje verwacht. Wanneer je zwanger bent van een meisje, slorpt ze als het ware je schoonheid op…Dit geldt zeker voor mij. Ik zie er nu niet zo goed uit : meer last van zwangerschapspuistjes, geen frisse blos, …

* "Laat me je handen eens zien" Ik toonde ze met mijn handpalmen naar beneden. "Aha, het wordt weer een jongetje!". Wanneer je spontaan je handpalmen zou tonen, zou het een meisje worden. Niet bij ons dus!

* Mijn onthaalmoeder was er ook van overtuigd dat het weer een jongetje zou worden, omdat Maxime zijn "kruintje" (dat is dat punt / die weerborstel op je hoofd, vanwaar je haartjes groeien, in een spiraal) in het midden van zijn hoofdje zit. Als het niet in het midden zit, dan is het tweede kindje van een ander geslacht.
Klopt dus ook niet. Nadien zei ze: "Nu ja, helemaal in het midden zit het niet, hè, 't is een beetje een twijfelgeval". Ja, ja ;-)

En verder:
* Ons tweede kindje beweegt veeeeeeeel meer dan Maxime destijds. Bij hem maakte ik me af en toe zorgen omdat ik al een tijdje niets meer gevoeld had. Maxime zat wel graag met zijn voetjes tussen mijn ribben, aiaiai. Zusje maakt gewoon allerhande buitelingen.

* Ook deze keer heb ik niet echt zo'n zotte goesting. Maar wel een complete afkeer van vis, terwijl ik dat anders wel lustte.

* Het is deze keer wel zwaarder, maar dat ligt eerder aan het feit dat er nog een klein broertje rondloopt, die ook veel aandacht nodig heeft en mij niet zoveel rust gunt ;-)

Als jullie nog van die "zwangerschapsfabeltjes" kennen, hoor ik ze graag. Wil ze ook wel eens aan de waarheid testen!

Ziek

Ons Maxime’tje is ziek. Het is begin augustus en hij heeft een zware keelontsteking. Een warme zomerzondag te lang in het ploeterbadje gezeten en het is van dat. Of zou het eerder van de regendagen nadien geweest zijn? Rotzomer!

We mogen zeker niet klagen: in vergelijking met andere kindjes, die zwaar of heel vaak ziek zijn, is dit maar een akkefietje.

Dit weekend was er eentje van veel zorgen, temperatuur meten, dokter van wacht, apotheek van wacht, gebroken nachten… Plotseling besefte ik hoe veel geluk we sinds zijn geboorte wel hebben met Maxime. Hij sliep relatief snel door, en is nooit zwaar of echt lang ziek geweest. ’T was dit weekend een voorsmaakje van hoe de gebroken nachten weer zullen zijn binnenkort, na de geboorte van ons zusje ;-). Ik was al vergeten hoe zwaar dat eigenlijk wel was.

Ondertussen is hij alweer veel beter hoor. Hij heeft geen koorts meer, hij is enkel nog hees. Wat ontzettend zielig klinkt bij zo’n kleintje. Hij geniet nog na van de aandacht en extra knuffels :-)

Nadien wordt het weer afkicken van die extra aandacht :-(

Over de liefde

In de Libelle - mijn lijfblad ;-) – van deze week schrijft Rika Ponnet, Libelle’s relatiedeskundige, het volgende:

“Voor minder dan overweldigende passie en totale harmonie doen we het niet meer. Zo gaan we te werk als een Don Juan, en verwarren hartstocht en verliefdheid met intimiteit en liefde. Het eerste is het najagen van een droombeeld dat altijd aan scherven valt, het tweede kan een leven lang gevoed en gekoesterd worden. Het eerste vertrekt vanuit het ik, het tweede vanuit het jij. Liefde heeft immers alles te maken met kwetsbaarheid toelaten, bereid zijn om te geven zonder te krijgen. Vooral bij die kwetsbaarheid wringt het schoentje. We zoeken bij de ander openheid en betrouwbaarheid, maar bieden een voedingsbodem aan die bestaat uit voorwaardelijkheid, seriële monogamie en hoge echtscheidingsstatistieken. En toch. Er zijn nog altijd heel veel mannen en vrouwen die er wél voor gaan.”

Ik kan mij wel goed vinden in wat mevrouw Ponnet schrijft.

Tussen Gaëtan en ik is het geen hartstocht en verliefdheid (meer) maar dubbel zoveel intimiteit en liefde. Wij gaan ervoor! Bereid zijn om te geven zonder te krijgen, daar gaan wij voor… Ik durf het luidop zeggen: ik ben gelukkig! Dit jaar zal het tien jaar zijn dat Gaëtan mij gelukkig maakt… Dank je, liefje. Ik hou van jou.

Laatste vakantiedag

Morgen ga ik weer werken. Maxime gaat morgen en vrijdag nog even bij z'n Mamie maar maandag is het ook voor hem weer terug naar tante Rose, oftewel onze onthaalmoeder. Dat wordt afkicken voor ons beide ;-)

Ik ben sinds mijn ouderschapsverlof eigenlijk nog nooit zolang thuis geweest met Maxime. Natuurlijk hadden we wel verlof maar dan gingen we op reis of altijd wel ergens heen. En dan is de situatie helemaal anders. Deze laatste anderhalve week werd ik serieus getest op mijn vaardigheden als mama. Alles wat ik Maxime wilde leren in deze periode is mislukt: alleen eten – njet, een boterham eten zoals het hoort en niet in blokjes – njet, zindelijkheidstraining – njet. Ik wilde, achteraf gezien, gewoon genieten van ons samenzijn, er niet steeds een probleem van maken omdat het een of ander niet lukte en de (krokodillen)tranen die erbij horen zoveel mogelijk vermijden. Dus gaf ik maar toe en hielp ik hem zoals altijd bij het eten en sneed ik zijn boterhammetje in stukjes en zet hem nog steeds op het potje maar op dat plasje zal ik nog even moet wachten.

Ben ik niet goed bezig? Zo ervaar ik het niet. Ieder kind is anders. Het gaat tenslotte om kleine dingen. Maxime is blij en over het algemeen braaf. Hij loopt niet weg, ik kan gemakkelijk boodschappen doen met hem, bij vrienden of familie gedraagt hij zich ook voorbeeldig, hij eet zijn bordje meestal leeg (al is het met mijn hulp), hij gaat graag slapen en slaapt minstens tot 8u30 aan één stuk, dus ik klaag zeker niet.

Natuurlijk is hij ook wel eens driftig als hij zijn zin niet krijgt en luistert hij niet altijd even goed, maar dat is niet meer dan normaal voor een kind van 2,5 jaar, toch?

Kinderen opvoeden is geen ganzenspel, zegt mijn mama wel eens. Gelijk heeft ze. Het is zoeken, proberen, kalmte bewaren en vooral heel geduldig zijn.

'T was een leuke vakantie, alleen jammer van het weer ;-)

Oei ik groei 2

Eerder schreef ik niet zo lovend over het boek "Oei ik groei", toch wil ik het zeker niet helemaal afbreken: er staan heel interessante weetjes in, tips, herkenbare reacties van ouders enz. (Ik lees er soms nog in en het schijnt een bestseller dus...). Alleen lig ik een beetje in de knoop met de leeftijdsschaal ("ten vroegste op x maand kan je kindje dat en dat") maar dat is heel persoonlijk, zowel voor mij als mijn zoontje. De website vind ik wél een aanrader: http://www.oeiikgroei.nl/

Communicatieprobleem

Maxime is over het algemeen een braaf en rustig kind. Hij is nooit een "ontdekkertje" noch "weglopertje" geweest, wat op zich wel gemakkelijk was en nog steeds is. Keerzijde van de medaille is dat hij daardoor alles ook op zijn gemak doet: leren lopen, zelfstandig eten en drinken en leren praten.

Ieder kind heeft zo zijn tempo, stel ik mezelf gerust. De enkele woordjes die hij wel al kan uitspreken, vallen in het niets met de hele zinnen die leeftijdsgenootjes al aan elkaar brijen en ik begin het echt vervelend te vinden dat ik niet met mijn oogappeltje kan communiceren.

Juist omdat hij me niet duidelijk kan maken dat hij bijvoorbeeld liever een boterham met choco wil of liever melk dan sap of bumba of juist nijntje op tv, wordt hij de laatste tijd erg driftig. Ik praat nochtans vaak met hem, alles wat ik hem aanreik noem ik bij z'n naam, extra duidelijk. Begrijpen doet hij wel, zo goed als alles, ook complexere opdrachten, zoals "haal je fles uit de woonkamer en zet hem hier op tafel", of "haal je schoenen maar en zet je neer en trek je pantoffels uit, dan doen we samen je schoenen aan", dus mentaal scheelt er niets, denk ik toch.

In september mag hij naar de kleuterklas. Iedereen zegt dat hij dan wel een "klik" zal krijgen en dat hem dat extra zal stimuleren om beter en meer te praten. Ik hou mijn hart vast en hoop dat ze gelijk hebben, want ik heb al nare voorstellingen van mijn klein ventje helemaal alleen omdat de kindjes hem niet begrijpen, of in een hoek na een driftbui omdat de juf hem niet begreep.

Mamie bestolen

Toen ik m'n mama deze avond eindelijk aan de telefoon kreeg, bleek algauw waarom ze zo laat thuis waren: ze waren pas thuis na hun bezoekje aan het politiekantoor.

Gauwdieven hadden haar handtas gestolen! Ik was volledig van de kaart. Zij was - zoals altijd - kalm. Zo vreselijk vind ik het! Ik zag het al voor me: Maxime eiste eventjes alle aandacht op, handtas over de haak van de kinderwagen, en hup weg was ie. Nochtans let ze altijd zó goed op. Zij is diegene die er míj op wijst dat ik niet nonchalant mag zijn….Rotzakken! Potverdikke, potverdikke!

Er zijn ergere dingen in het leven, maar iedereen die dit al overkwam zal het beamen dat niet alleen het materiële verlies vervelend is, maar ook de rompslomp om al je paperassen terug in orde te maken heel wat ergernis met zich meebrengt en ook het idee dat dat gespuis je in de gaten houdt tot het juiste moment en er dan met je tas met je persoonlijke spulletjes vandoor gaat, best heel akelig is.

Doeme!

Komkommertijd

’t Is momenteel een beetje stilletjes op m’n blog, maar ga er maar van uit: geen nieuws is goed nieuws.

Ik voel me goed, alles gaat goed, ik wordt alleen ronder aan mijn buik (en dus niet dikker) met de dag. Mijn kapper zei het zo: “amaaai gij zijt toch wel veeeeel verzwaard sinds de laatste keer dat ik u zag”. “Euh, ja, wel logisch hè als je zwanger bent.” (Maar kan je het a.u.b. een beetje op een mooiere manier verwoorden? dacht ik bij mezelf).

Maxime’tje is na dit weekend terug bij z’n mamie (oma). Dus is het echt wel kalm thuis. We missen wel die levendigheid in huis. Anderzijds genieten m’n man en ik nu een beetje extra van elkaar en van de zwangerschap.

Voor de mensen die zich zouden afvragen hoe het loopt met de verbouwing: wel onze aannemer was vorige week met verlof en gezien het bouwverlof denk ik niet dat er de komende dagen nog veel zal gebeuren, maar het ziet er goed uit hoor! Alleen nog de afwerking. De schilder kan pas op 20 augustus beginnen en de meubeltjes kunnen pas in september geleverd worden. Ik heb (momenteel nog) geduld, als het af is in september ben ik tevreden. Dan zet ik een “voor en na” op m’n blogje.

Schuldig

Tante Rose, onze onthaalmoeder, is met verlof en wel voor 4 lange weken. We mogen nog niet klagen want als de kindjes naar school gaan mag je voor 2 maand opvang zoeken, als je zelf moet gaan werken althans. Maxime is daarom 2 weken bij mijn mama, zijn "mamie", in Gent. Zij keek er enorm naar uit en Maxime gaat dolgraag bij haar. En ik…ik ben eigenlijk ook best wel eens blij dat hij er eventjes niet is. Erg hè! Ik voel me meteen schuldig dat ik dat ook maar durf te zeggen. Hij is natuurlijk nog maar 2 dagen weg en op woensdag ga ik op bezoek en in de weekends is hij terug thuis, maar ik geef toe dat ik vandaag toch meer ontspannen naar mijn werk vertrok en er ook nog eens 5 min te vroeg was, wat zeeeer uitzonderlijk is. Sinds de geboorte van Maxime kom ik overal wel te laat, meestal nooit meer dan 15 minuutjes, maar te laat is te laat. Als ik mijn vrije dagen plan, kom ik ook altijd tijd te kort en als ik eerlijk ben, ik loop er nogal nerveus bij de laatste tijd (zwangerschapshormonen?).

Bovendien komt er heel binnenkort een kindje bij. Ik ben precies niet goed bezig.

Het wordt hoog tijd dat ik wat aan time-management ga doen!

Eerst nog even genieten van de zee van tijd die ik de komende dagen heb, es doen wat ík wil, wanneer ík het wil en daarna ben ik lekker zelf 10 dagen met verlof, dan haal ik de "verloren tijd" met mijn oogappeltje zeker weer in!

Ik zal maar al beginnen te plannen zeker? Maar niet meer dan 2 "to do's" per dag, beloofd.

Dipje

Op de vragen “Hoe gaat het met je? En de zwangerschap?” Dan antwoord ik steevast “goed, goed. Ca va, alles loopt vlotjes”. En dat is ook zo. Ik mag zeker niet klagen. Maar de laatste dagen voel ik me toch weer moe (ik raak niet ín noch uit mijn bed), ben ik prikkelbaar en mijn hormonen slaan af en toe tilt, zodat ik “gewoon” eens goed zou willen huilen, maar eigenlijk heb ik daar geen reden toe.
En mijn heup/bekken doet pijn en ik heb last van mijn maag en ik ben nog steeds af en toe misselijk en ik heb écht geen zin om te koken.
En op het werk is het veel te druk en zijn de cliënten erg lastig.
En de kuisvrouw laat het al twee weken afweten (al mag ik al blij zijn dat we er een hebben).
En het is zo'n verschrikkelijk slecht weer.
En …en ....

Niets om vrienden of familie mee lastig te vallen, maar gelukkig kan ik het wel effe kwijt op mijn blog!

Dat doet deugd.

Op zoek naar de rust in Luxemburg

Gaëtan en ik waren aan een romantisch weekendje toe. Ik boekte een overnachting in Luxemburg-stad in een hotelletje dat luistert naar de romantische naam “Casanova”.

Wat wij niet wisten – en wat de hoteleigenaar ons ook niet meedeelde – is dat op zaterdag 23 juni de nationale feestdag gevierd werd.

Op het plein voor ons hotel stond een enorm podium. In de namiddag waren de repetities al volop aan de gang en het leek veelbelovend.

’s Avonds na een heerlijk dineetje konden we “de parade” zien vanuit onze kamer, met aan de overzijde van het plein de Hertog en de Hertogin in levende lijve. Om 23u30 nog een mooi vuurwerk. Tot daar onze vreugde.

Om 24u begon het concert terwijl wij eigenlijk wel aan ons bedje toe waren. Bovendien viel de muziek écht tegen. Dit duurde tot 03u. Eindelijk rust? Forget it! Om 06u15 begonnen ze aan de afbraak van de eretribune en werd het hele plein met reusachtige kuismachines weer proper gemaakt. Wij konden er echt niet mee lachen…

Maxime was bij m’n mama zodat wij konden uitrusten en genieten van elkaar. Echt genietbaar waren we niet na zo’n nacht.

Op de koop toe was het nog slecht weer ook…

Toch hebben we er het beste van gemaakt (lekker gegeten, beetje shopping, leuke wandeling gemaakt – al was het onder de paraplu) en blijft Luxemburg een leuke stad voor een weekendje.

Oei ik groei

Zaterdag waren we uitgenodigd op een verjaardagsfeestje van Manou, dochtertje van een heel goede vriendin.
Ze vierde haar 2^e verjaardag en er moeten ongeveer een 15 kindjes aanwezig geweest zijn. De meeste tussen de 3 maand en 2,5 jaar, denk ik.

Nog maar eens viel mij op hoe veel kinderen kunnen verschillen op die leeftijden, zowel fysiek als mentaal.

Flinke Manou at al mooi zelf haar stukje taart op, terwijl Maxime dat nog steeds pertinent weigert. Flinke Andreas, 2,5j, klauterde helemaal zelf op de glijbaan, Maxime zag dat zaterdag niet zitten maar zondag hebben we geoefend en kijk, het lukt!
Er waren flinke babbelaars en ... stil watertje Maxime die bijna zijn mondje niet opendeed.
Bij de baby’tjes van 3 maand waren er verschillen qua grootte, bij de baby’s van 8 en 9 maand dan weer verschillen qua motoriek…enz.

Bij de geboorte van Maxime, kreeg ik het boek “Oei ik groei”. Voor mij niet echt een aanrader. Het bezorgde mij enkel frustratie. Het overloopt zo’n beetje wat een baby allemaal leert en kan en leuk zou moeten vinden op een bepaalde leeftijd en daarbij nemen ze telkens de zo vroeg mogelijke leeftijd. Dus in hoofdstuk “10 maand” las ik over de eerste stapjes en zelfs “rent (met of zonder steun) achter een bal en schopt er tegen”, terwijl het toch uitzonderlijk is dat een kind al loopt aan 10 maand. Gezien Maxime een laatbloeier is op alle vlak en dus maar liep op 20 maand, kan je je mijn paniek wel een beetje voorstellen. Het boek had beter “de gemiddelden” gehanteerd en dan nog, wat is gemiddeld?

De gratis uitgave “brieven aan jonge ouders” van de Gezinsbond zijn voor mij op dat vlak veel geruststellender en de artikels veel juister. Ik lees het meestal volledig uit.
Ach, een mens mag zich niet blind staren op de “gemiddelden”. Elk kind kruipt, zit, loopt, praat, klimt, fietst, leest en schrijft uiteindelijk wel. Maar het zijn daarom niet allemaal zo’n schatjes als mijn Maxime’tje :-)

Verbouwing deel 3

Naast het verbouwen van de kinderkamer, laten we ook een nieuwe oprit leggen.

Ik wist wel dat ze zaterdagvoormiddag de oude oprit kwamen uitbreken, het wast toch even schrikken toen mijn huis begon te daveren om 07u30 terwijl wij nog allemaal rustig lagen te slapen. Er werd namelijk een kraan(tje) gebruikt voor de uitbraak.

Een half uurtje later gaan Gaëtan en ik een kijkje nemen, zit daar één van die mannen neer met z’n schoen uit. “Wat is er gebeurd?”- “De kruiwagen op m’n voet laten vallen” – “Ach, zo..” (klungel!).

Zo tegen de middag kwamen Maxime en ik terug van een boodschapje, zie ik een enorme kras (echt enorm, net geen gat) in onze garagepoort. “Wat is er gebeurd?” ik weer – “Tja met de kraan per ongeluk tegen de poort gezeten”. (Klungels !!! Jongens toch!). Hopelijk zijn die goed verzekerd. Hoe dan ook, de schade is te beperkt voor een nieuwe, laat staat twee nieuwe poorten (wij hebben twee poorten naast elkaar). Maar je zal het altijd blijven zien vrees ik, hoe goed het ook te herstellen valt.

“Wie niets doet, zal niets breken”, zeggen ze soms.
Maar ik ga liever voor “wat je zelf doet, doe je beter”. Jammer dat ik geen opritten kan leggen.

verbouwing deel 2

De nadelen van een verbouwing:
stof, stof, stof
sleuren
verhuizen
moeilijke keuzes maken
en...in mijn geval mijn internetverbinding thuis moeten missen.
Vandaar dat het eventjes stil is geweest op mijn blog. Niet weglopen lezertjes, een beetje geduld en dan probeer ik regelmatiger nieuwtjes te vertellen.

De nadelen van zwanger zijn midden in een verbouwing:
vanalles willen doen, eigenlijk niet mogen doen, het toch doen en dan pijn hebben in mijn heup en ontzettend moe zijn.
Ach ik overleef het wel!

Het einde is nog niet in zicht, noch van de verbouwing, noch de bevalling, maar beide "resultaten" zullen de moeite zijn! ;-)

Verbouwing

Ons huis telt 3 slaapkamers. Eén daarvan werd door mij ingepalmd als bureau voor onze pc en mijn boeken, maar ook als gastenkamer met een "klapbed" of hoe heet zo'n ding ("bedsofa"?). Met de komst van het zusje hebben we 2 opties: de bureau weg of de zolder verbouwen. Het is - gelukkig voor mij - de laatste optie geworden.
De details zal ik u besparen. Wij hebben het huis gekocht, dus van bouwen / verbouwen ken ik niets. Ik heb vertrouwen in onze sympathieke aannemer Gil, maar ik geeft toe dat ik al veel heb lopen piekeren. Ik ben wel blij dat hij er nu al kan aan beginnen, het nieuwe kamertje voor Maxime - want de baby krijgt logischerwijze de babykamer - zal dus zéker af zijn tegen oktober, misschien eind deze maand al.
Het wordt een spannende periode. Ik ben es benieuwd hoe lang ik Gil sympathiek zal vinden ;-)

Een zusje

Ja, aan iedereen die het vraagt, verklap ik het al. Waarom?

Enkele jaren geleden was een collega van mij ook zwanger. "En, weet je al wat het zal zijn?" Was ook mijn curieuzeneuze vraag. "Ja een meisje." Zei ze. Ik stomverbaasd. Dat was wel de eerste keer dat iemand mij dat al verklapte en ik vond dat super van haar. Waarom ook niet? Iedereen die weet of ziet dat je zwanger bent, stelt wel die vraag, tot vervelens toe. En dan begint het: "ik denk dat het een jongetje zal zijn want jij straalt zo of jouw buik staat zo naar voor" "Nee het wordt een meisje want je hebt zo'n blos en bent veel misselijker dan de eerste keer" enz. Bovendien vind ik het ook gewoon leuk om het te vertellen, punt. Maar dat is natuurlijk allemaal heel persoonlijk. Zij die het niet willen verklappen gun ik hun geheimpje maar al te graag.

Bij Maxime wist ook iedereen het dat "het" een jongetje zou zijn. De naam verklapte ik liever niet, omdat we die pas op het laatst definief beslist hebben.
Ook omdat een naam kiezen zó moeilijk is en zó persoonlijk. Als we dan eindelijk beslist hebben, hoor ik dan liever niet "èèèè" je gaat haar toch niet zó noemen?
Neen, dat blijft een verrassing tot ergens begin oktober.

Eventjes voorstellen

Ons gezinnetje telt voorlopig 3 leden: mij man Gaëtan, ons zoontje Maxime en ik.
Bij gebrek aan een recente, mooie foto van ons drietjes, hierbij een foto van ons recent reisje naar Djerba-Tunesië.
Een dergelijke zon, zee, zwembad, all-in vakantie kan ik iedereen met kleine kinderen aanbevelen. Het is ons reuze bevallen! Een weekje echte family-quality-time, heerlijk.
Maxime was braaf tijdens de vluchten, hij at goed, hij sliep goed, hij genoot van de zon en het zwembad, alleen aan het zand tussen zijn tenen had hij een hekel.
Het was dan ook een (bijna) eerste kennismaking met zand. Het zandkastelen bouwen zal voor deze zomer zijn, hoop ik toch.
Dat de zomer hier nu ook maar snel terug op gang komt...

Alle begin is moeilijk

We maken allemaal wel vanalles mee. Zeker met een kind in huis valt er altijd wel wat te vertellen. Maar het nog vlotjes neerpennen blijkt nog niet zo gemakkelijk.
Hierbij mijn eerste poging(en):

Ik ben nu bijna 5 maand zwanger van ons tweede kindje. De heerlijke tijd is aangebroken: de misselijkheid is voorbij - die viel zelfs al bij al nog mee -, m'n buikje is nog niet zó rond, dat ie overal in de weg zit en mijn energiepeil staat nog in de groene zone.
Heerlijk dus.
Tijd voor het bouwen van mijn nestje. Of beter verbouwen. Kleintje 2 krijgt de kamer van Maxime. Maxime krijgt de zolderkamer maar die moet dus nog verbouwd worden.
Aannemer gekozen, offerte gevraagd, op adem gekomen na het zien van de prijs, offerte goedgekeurd en nu wachten tot hij kan beginnen. Hopelijk snel en hopelijk zal ik als - ocharme - zwangere vrouw de verbouwstress aankunnen. Hmm...zal onze aannemer mijn zwangere hormonen wel aankunnen? ;-)

Maxime trekt er zich voorlopig weinig van aan. Als peuter (of is het nu kleuter?) van 2 en half begrijpt hij nog niet dat mama en papa een baby verwachten.
"Waar is de baby Maxime? In mama's buikje, ja". En dan wijst hij trots naar zijn eigen buikje. Tja. Hebben we iets verkeerds gedaan?

Een eerste keer voor alles

Al een tijdje wil ik - zoals velen - een eigen blog op het web.
Nu ik zwanger ben van ons tweede kindje, is het het ideaal moment om er eindelijk mee te starten.
Via deze weg kan ik de belevenissen van ons gezinnetje neerschrijven, maar ook voor "het kleintje" is het een leuk dagboek voor later.
Zoals de titel al doet raden krijgt Maxime, ons zoontje van 2 en half, een zusje! Het begint al met heerlijk nieuws...