Oei ik groei

Zaterdag waren we uitgenodigd op een verjaardagsfeestje van Manou, dochtertje van een heel goede vriendin.
Ze vierde haar 2^e verjaardag en er moeten ongeveer een 15 kindjes aanwezig geweest zijn. De meeste tussen de 3 maand en 2,5 jaar, denk ik.

Nog maar eens viel mij op hoe veel kinderen kunnen verschillen op die leeftijden, zowel fysiek als mentaal.

Flinke Manou at al mooi zelf haar stukje taart op, terwijl Maxime dat nog steeds pertinent weigert. Flinke Andreas, 2,5j, klauterde helemaal zelf op de glijbaan, Maxime zag dat zaterdag niet zitten maar zondag hebben we geoefend en kijk, het lukt!
Er waren flinke babbelaars en ... stil watertje Maxime die bijna zijn mondje niet opendeed.
Bij de baby’tjes van 3 maand waren er verschillen qua grootte, bij de baby’s van 8 en 9 maand dan weer verschillen qua motoriek…enz.

Bij de geboorte van Maxime, kreeg ik het boek “Oei ik groei”. Voor mij niet echt een aanrader. Het bezorgde mij enkel frustratie. Het overloopt zo’n beetje wat een baby allemaal leert en kan en leuk zou moeten vinden op een bepaalde leeftijd en daarbij nemen ze telkens de zo vroeg mogelijke leeftijd. Dus in hoofdstuk “10 maand” las ik over de eerste stapjes en zelfs “rent (met of zonder steun) achter een bal en schopt er tegen”, terwijl het toch uitzonderlijk is dat een kind al loopt aan 10 maand. Gezien Maxime een laatbloeier is op alle vlak en dus maar liep op 20 maand, kan je je mijn paniek wel een beetje voorstellen. Het boek had beter “de gemiddelden” gehanteerd en dan nog, wat is gemiddeld?

De gratis uitgave “brieven aan jonge ouders” van de Gezinsbond zijn voor mij op dat vlak veel geruststellender en de artikels veel juister. Ik lees het meestal volledig uit.
Ach, een mens mag zich niet blind staren op de “gemiddelden”. Elk kind kruipt, zit, loopt, praat, klimt, fietst, leest en schrijft uiteindelijk wel. Maar het zijn daarom niet allemaal zo’n schatjes als mijn Maxime’tje :-)