Schuldig

Tante Rose, onze onthaalmoeder, is met verlof en wel voor 4 lange weken. We mogen nog niet klagen want als de kindjes naar school gaan mag je voor 2 maand opvang zoeken, als je zelf moet gaan werken althans. Maxime is daarom 2 weken bij mijn mama, zijn "mamie", in Gent. Zij keek er enorm naar uit en Maxime gaat dolgraag bij haar. En ik…ik ben eigenlijk ook best wel eens blij dat hij er eventjes niet is. Erg hè! Ik voel me meteen schuldig dat ik dat ook maar durf te zeggen. Hij is natuurlijk nog maar 2 dagen weg en op woensdag ga ik op bezoek en in de weekends is hij terug thuis, maar ik geef toe dat ik vandaag toch meer ontspannen naar mijn werk vertrok en er ook nog eens 5 min te vroeg was, wat zeeeer uitzonderlijk is. Sinds de geboorte van Maxime kom ik overal wel te laat, meestal nooit meer dan 15 minuutjes, maar te laat is te laat. Als ik mijn vrije dagen plan, kom ik ook altijd tijd te kort en als ik eerlijk ben, ik loop er nogal nerveus bij de laatste tijd (zwangerschapshormonen?).

Bovendien komt er heel binnenkort een kindje bij. Ik ben precies niet goed bezig.

Het wordt hoog tijd dat ik wat aan time-management ga doen!

Eerst nog even genieten van de zee van tijd die ik de komende dagen heb, es doen wat ík wil, wanneer ík het wil en daarna ben ik lekker zelf 10 dagen met verlof, dan haal ik de "verloren tijd" met mijn oogappeltje zeker weer in!

Ik zal maar al beginnen te plannen zeker? Maar niet meer dan 2 "to do's" per dag, beloofd.