Laatste vakantiedag

Morgen ga ik weer werken. Maxime gaat morgen en vrijdag nog even bij z'n Mamie maar maandag is het ook voor hem weer terug naar tante Rose, oftewel onze onthaalmoeder. Dat wordt afkicken voor ons beide ;-)

Ik ben sinds mijn ouderschapsverlof eigenlijk nog nooit zolang thuis geweest met Maxime. Natuurlijk hadden we wel verlof maar dan gingen we op reis of altijd wel ergens heen. En dan is de situatie helemaal anders. Deze laatste anderhalve week werd ik serieus getest op mijn vaardigheden als mama. Alles wat ik Maxime wilde leren in deze periode is mislukt: alleen eten – njet, een boterham eten zoals het hoort en niet in blokjes – njet, zindelijkheidstraining – njet. Ik wilde, achteraf gezien, gewoon genieten van ons samenzijn, er niet steeds een probleem van maken omdat het een of ander niet lukte en de (krokodillen)tranen die erbij horen zoveel mogelijk vermijden. Dus gaf ik maar toe en hielp ik hem zoals altijd bij het eten en sneed ik zijn boterhammetje in stukjes en zet hem nog steeds op het potje maar op dat plasje zal ik nog even moet wachten.

Ben ik niet goed bezig? Zo ervaar ik het niet. Ieder kind is anders. Het gaat tenslotte om kleine dingen. Maxime is blij en over het algemeen braaf. Hij loopt niet weg, ik kan gemakkelijk boodschappen doen met hem, bij vrienden of familie gedraagt hij zich ook voorbeeldig, hij eet zijn bordje meestal leeg (al is het met mijn hulp), hij gaat graag slapen en slaapt minstens tot 8u30 aan één stuk, dus ik klaag zeker niet.

Natuurlijk is hij ook wel eens driftig als hij zijn zin niet krijgt en luistert hij niet altijd even goed, maar dat is niet meer dan normaal voor een kind van 2,5 jaar, toch?

Kinderen opvoeden is geen ganzenspel, zegt mijn mama wel eens. Gelijk heeft ze. Het is zoeken, proberen, kalmte bewaren en vooral heel geduldig zijn.

'T was een leuke vakantie, alleen jammer van het weer ;-)