De beste mamie van de hele wereld

En dan heb ik het over mijn mama, Maxime z'n mamie. Als kind zei het haar wel vaker, of maakte ik een tekening of briefje om het haar te vertellen. Nu denk ik er nog steeds zo over. Ik zou het haar weer wat vaker moeten zeggen.

Tijdens deze zwangerschap stond en staat ze zoals steeds altijd voor me klaar. Vorig weekend bijvoorbeeld hielp ze mij met de afwas, heeft ze mijn strijk gedaan, heeft ze gestofzuigd en gedweild en bovendien geholpen met het herinrichten van de bureau. Want ja, onze poetsvrouw die was weer ziek en neen, de verbouwing is nog steeds niet volledig af.
Dit alles terwijl ze Maxime ook nog eens entertainde. Hij is ook zo "zot" van haar!
Ze is echt fantastisch, en iedereen mag dat weten!
Ze heeft wel zo haar tere plekjes: een versleten knie, een pijnlijke elleboog, en wat artrose aan haar nek. Toch hoor ik er haar nooit over klagen. Ze is één van de weinige personen aan wie ik zelf moet vragen hoe het écht met haar gaat en met haar gezondheid. Ik weet dat ze af en toe pijn heeft en toch bracht ze die twaalf pakken laminaat naar de eerste verdieping – om een werkuur van onze schilder-laminaatlegger te sparen – zo is ze.
Ik was al een half uur aan het sukkelen met het ophangen van een nieuw gordijntje (genre american store), gelukkig was zij in de buurt, anders hing ie er nog steeds niet. Dank je mama!

Momenteel is ze een tiental dagen op reis naar Zuid-Frankrijk. Dat heeft ze wel verdiend! Ik mis haar, vooral dan ons dagelijkse babbel aan de telefoon…

Tussen haakjes: De verbouwing is bijna af: de kamer is geschilderd, de bureau heeft ook opnieuw een lekje verf gekregen. De laminaat ligt er. Nu is het nog wachten op de meubeltjes…Nog een beetje geduld en dan onthul ik het resultaat!
En ik heb een nieuwe poetsvrouw! Mijn huis heeft er lange tijd niet zo goed uitgezien! De eerste indruk is alvast prima. Laat ons hopen dat ze niet al te gauw ziek wordt, zoals de vorige, en dat ze even enthousiast blijft poetsen zoals op haar eerste dag, vandaag.