Braaf of stout

Onlangs vroeg iemand mij aan de telefoon, naar aanleiding van de geboorte van Gaëlle, "en, is't een braafke?"

Ik vond dat een beetje een vreemde vraag. Hoe kan een baby van amper 3 weken nu braaf of stout zijn. Ze bedoelde wellicht of het een rustige of huilerige baby is. Wel, ik heb de indruk dat ze eerder aan de huilerige kant is. Ik kan mij niet herinneren dat Maxime zoveel huilde. Ofwel vergeet een moeder snel die gebroken nachten en moeilijke momenten waarop je net wilde eten of de was wilde doen of paperassen in orde brengen of je blog eens aanvullen en dat de baby daar dan anders over beslist. Ze heeft veel last van krampjes lijkt het mij.

Ach, dat gaat ook allemaal wel weer over. Ze zal gauw ook wel wat langer beginnen slapen (hopen we toch).

Maxime kan er ook niet goed tegen, als Gaëlle huilt. "Baby stout" zegt hij dan. "Neen, zusje is niet stout, ze heeft alleen honger", zeggen we dan.

Maxime vs Gaëlle

Op de foto was Maxime 10 dagen, Gaëlle 13 dagen oud. Zelfde pyjamaatje, zelfde plaats. Wat een verschil!

foto 3: Was dat een grijns, een schaterlach, het begin van een huilbui...?? ;-)

Nieuwe kamer voor Maxime

De nieuwe kamer van Maxime was al af voor de geboorte van Gaëlle.
Hartelijk dank Gil en Gaby om op tijd klaar te zijn en voor het geslaagde resultaat! Jammergenoeg kon de meubelwinkel zijn belofte niet nakomen en de meubeltjes niet op tijd leveren. (We hebben ze trouwens nog steeds niet). Maar ondertussen slaapt Maxime als een roosje in zijn nieuw paleisje...

Gaëlle 28 september 2007

Het zusje van Maxime is geboren!

Zo'n twee weken vroeger dan gepland. Ze woog 3 kg 590 en was 49 cm groot.

Het was een heel snelle bevalling. Om 06u30 kwamen we toe in het ziekenhuis en om 10u37 was ze al geboren.

Zonder problemen en zónder epidurale verdoving, dankzij de fantastische vroedvrouw(en) die ik had. Het ging allemaal zo snel. Ik wilde oorspronkelijk wel een verdoving maar besloot het nog eventjes vol te houden zonder. Toen het echt tijd werd voor een verdoving kwam de anesthesist maar niet. Dus spraken de vroedvrouwen mij moed in door te zeggen dat het niet veel erger zou worden en dat ik de weeën zo goed opving en dat het mij zéker zou lukken zónder en dat het toch bijna de moeite niet meer was voor een verdoving… De gynaecologe had geen tijd meer om haar schort aan te doen en daar was ze al!

Het viel uiteindelijk best wel mee. Eerlijk. De korte hevige pijn is zeker te dragen. Mocht het natuurlijk nog een paar uur langer geduurd hebben, weet ik niet of ik het nog zou volgehouden hebben. Nadien "herstel" je ook wel veel vlugger. Ik zou bij manier van spreken nog dezelfde dag naar huis gekund hebben, maar ik heb genoten van het hotel "AZ – St. Jan". Ze hebben daar een volledig vernieuwde kraamafdeling. Mooie kamers met douche op de kamer, microgolfoven enz. Ik had ook veel aan de vroedvrouwen nadien om te helpen met de borstvoeding, het eerste badje, en met mijn emoties.

Gaëlle en ik zijn ondertussen al bijna een week thuis. We stellen het heel goed. De nachten zijn – uiteraard – wel zwaar. De borstvoeding verloopt heel goed, beter dan bij Maxime destijds.

Het is een beetje zoeken om in een ritme te komen, voor heel ons gezin:
Gaëtan heeft het zoals steeds heel druk met zijn zaak en lijdt ook onder de gebroken nachten;
Maxime moet de aandacht nu delen met z'n zusje. Hij is voorlopig heel lief met haar maar hij speelt en babbelt wel luidruchtiger en kan al eens op het randje af stout zijn, om aandacht te trekken waarschijnlijk.
En voor mij en de baby is het zoeken naar een goed voedings- en slaap ritme.

Toch heerlijk zo'n mini mensje in je armen te kunnen nemen...

Oordelen jullie zelf maar op de foto's op wie ze lijkt, voor ons is ze alleszins perfect!