Poets wederom poets

Ik heb het zowat gehad met poetsvrouwen.
Ik onderschat hun job zeker niet. Het is zwaar. Maar ik heb echt geen chance met poetsvrouwen.

De eerste was vaak ziek. Ze kwam 1x, dan 2x niet. Dan 2x wel om dan 3x niet te komen. Toen ik belde met haar firma, bleek dat ze ook wel last had van de "maandagziekte". Ze kwam namelijk op maandagochtend bij mij . En toen was de maat vol.

De tweede maakte een goede eerste indruk. Mijn huis schitterde. Ze vouwde zelfs mijn toiletpapier in een puntje, zoals in de hotels. Maar toen wij haar de volgende week verwachtten, kreeg ik een sms'je: "sorry maar ik heb ander werk gevonden". Goed voor haar, pech voor mij.

De derde leek ook goed mee te vallen. "Ze is toch niet vaak ziek?" vroeg ik aan de firma. "Neen mevrouw, ze werkt sinds begin juni voor ons en is sindsdien nog niet ziek geweest. Ze werkte vroeger in een hotel, u zal zeker tevreden zijn."
En wat denk je? Juist: ik verwachtte haar deze week voor de 2^e keer en … Njet. Ze is ziek!
Zelfs voor twee weken. Ze hebben me verzekerd dat het gewoon een jammer toeval is.

Tja, gelukkig vinden kleuters en borelingetjes het niet erg dat hun huis er niet piekfijn uitziet. Maar ik begin te wanhopen…

Gelukkig zijn de oma's er nog en de papa en als iedereen iets doet, dan komen we er ook.

Veel beterschap N. Kom gauw terug poetsen!

Een schooltje voor Maxime

Maxime mag eigenlijk al sinds september naar school. Toch besloten we nog even te wachten. We willen hem eerst halve dagen laten gaan en gezien Gaëtan een heel drukke job heeft en ik toen nog in Knokke werkte was dat niet echt haalbaar.

Ondertussen ben ik sinds maandag in zwangerschapsverlof en zal Maxime na de herfstvakantie naar school gaan. Dan is hij 2 jaar en 11 maand. Ideaal dus, gezien hij ook niet echt van de "snelste" is. (Hij is nog steeds niet zindelijk, maar blijkbaar is dat geen vereiste meer).

De school pal naast de crèche voor ons zusje voldeed aan al onze verwachtingen en we hadden hem dan ook al eind augustus ingeschreven. Maar….. nu pas hoorden we dat ze met 28 peutertjes en kleutertjes in één klasje zullen starten na de herfstvakantie. Na de Kerstvakantie komen er wellicht nog bij, hoewel de directeur mij verzekerde dat er dan hoogstwaarschijnlijk wel een verschuiving zal zijn van de oudsten naar de 2^e kleuterklas.

- Slik – mijn klein ventje, mijn stil, rustig baaske, in een klas van 28 joelende kleuters? Dat zag ik echt niet zitten. Ja, ik bescherm mijn ventje te veel en ja, ik moet hem wat "harder" maken voor onze "harde" wereld van vandaag. Draait mijn moederinstinct op volle toeren omdat ik zwanger ben? Misschien. Maar ik was er écht niet gerust in. Dus ging ik verder op zoek.

Gelukkig zijn we hier in de buurt (Sint-Andries-Brugge) "gezegend" met een grote keuze aan schooltjes en… vandaag vond ik het ideale kleuterschooltje, zelfs helemaal niet ver van hier. Als Maxime na de herfstvakantie zal starten zullen ze met 16 kindjes zijn in zijn klasje. Heerlijk. Wat een verademing. Er is een mooie speeltuin met veel groen en ze hebben zelfs 2 kippen. Het schooltje telt in feite maar 2 kleuterklasjes met elk 15 kindjes (een 1^e en 2^e kleuterklas en een 2^e en 3^e kleuterklas) en is verbonden aan een grotere school wat verderop waar hij later eventueel dan naar het lager kan gaan. Het schooltje ligt in een rustige woonwijk, niet aan een drukke steenweg, er is een parking enz. Hemels!

Oef, weer wat gepieker minder! Ik zal nu wel om moeten rijden om ons zusje later naar de crèche te brengen. Maar dat neem ik er met plezier bij

De beste mamie van de hele wereld

En dan heb ik het over mijn mama, Maxime z'n mamie. Als kind zei het haar wel vaker, of maakte ik een tekening of briefje om het haar te vertellen. Nu denk ik er nog steeds zo over. Ik zou het haar weer wat vaker moeten zeggen.

Tijdens deze zwangerschap stond en staat ze zoals steeds altijd voor me klaar. Vorig weekend bijvoorbeeld hielp ze mij met de afwas, heeft ze mijn strijk gedaan, heeft ze gestofzuigd en gedweild en bovendien geholpen met het herinrichten van de bureau. Want ja, onze poetsvrouw die was weer ziek en neen, de verbouwing is nog steeds niet volledig af.
Dit alles terwijl ze Maxime ook nog eens entertainde. Hij is ook zo "zot" van haar!
Ze is echt fantastisch, en iedereen mag dat weten!
Ze heeft wel zo haar tere plekjes: een versleten knie, een pijnlijke elleboog, en wat artrose aan haar nek. Toch hoor ik er haar nooit over klagen. Ze is één van de weinige personen aan wie ik zelf moet vragen hoe het écht met haar gaat en met haar gezondheid. Ik weet dat ze af en toe pijn heeft en toch bracht ze die twaalf pakken laminaat naar de eerste verdieping – om een werkuur van onze schilder-laminaatlegger te sparen – zo is ze.
Ik was al een half uur aan het sukkelen met het ophangen van een nieuw gordijntje (genre american store), gelukkig was zij in de buurt, anders hing ie er nog steeds niet. Dank je mama!

Momenteel is ze een tiental dagen op reis naar Zuid-Frankrijk. Dat heeft ze wel verdiend! Ik mis haar, vooral dan ons dagelijkse babbel aan de telefoon…

Tussen haakjes: De verbouwing is bijna af: de kamer is geschilderd, de bureau heeft ook opnieuw een lekje verf gekregen. De laminaat ligt er. Nu is het nog wachten op de meubeltjes…Nog een beetje geduld en dan onthul ik het resultaat!
En ik heb een nieuwe poetsvrouw! Mijn huis heeft er lange tijd niet zo goed uitgezien! De eerste indruk is alvast prima. Laat ons hopen dat ze niet al te gauw ziek wordt, zoals de vorige, en dat ze even enthousiast blijft poetsen zoals op haar eerste dag, vandaag.