Van bij de geboorte is “de voeding” ontzettend belangrijk. Van bij de zwangerschap eigenlijk al. Maar eens het kindje geboren is, komt er al wat meer stress voor de mama bij kijken. Een van de meest gestelde vragen is: “En? Eet ze een beetje goed?”, gevolgd door “is ze al veel bijgekomen?”. Als ze dan eens wat minder drinkt, of lastig is, krijg je algauw van die – sorry dat ik het zeg – dwaze opmerkingen: “heb je wel genoeg melk?”, “zou je niet overgaan naar flesjes?”, “misschien is ze niet voldaan?”, enzovoort. Sjonge, sjonge. En het gekke was, dat ik ze bijna nog ging geloven ook. Maar ik heb het grote geluk gehad dat zowel Maxime als Gaëlle graag en goed van de borst dronken. Tussen haakjes Gaëlle slaapt al lekker door! Ten minste een 7-tal uurtjes. Heerlijk!
Bij Maxime ging de borstvoeding in het begin wat minder, maar eens op dreef heb ik het zonder problemen 3 volle maanden gedaan. De overstap naar het flesje ging ook vlotjes. Gaëlle nadert de 3 maand (al?!) en dus zou ik graag weer overschakelen naar het flesje. In tegenstelling tot Maxime, wil zij geen tutje. Ik voelde al aan dat dit niet zo gemakkelijk zou gaan.
Vandaag heb ik voor de eerste maal geprobeerd het flesje aan te bieden, zonder succes. Nu ja, ik had ook niet verwacht dat dit onmiddellijk zou lukken. Maar ons miss’ke zal het mij zeker niet gemakkelijk maken… ;-)
De borst en haar duimpje, DAT is wat ze wil, en voorlopig niks anders.
Wat mij de laatste dagen eigenlijk nog meer stress bezorgt, is Maxime die plotseling bijna niets meer wil eten. Het begon met kip. Dat vond hij op een dag helemaal niet lekker meer. Dan vis, en nu mag ik ook al z’n favoriete gehakt van mijn lijstje schrappen. Sommige groentjes en aardappelen wil hij wel nog. Als ik hem probeer te foppen door het vlees of de vis onder z’n patatjes te mengen, mag ik het volledig vergeten. Een kleuter van 3 maak je niets meer wijs. Dan gaat er niks meer in. En koppig dat hij is. De boterham ’s ochtends wil er ook al niet meer in.
Deze namiddag wilde hij zelfs z’n yoghurtje niet meer in z’n stoel opeten – wat hij anders zo graag doet. Neeeeen dat moest voor de TV. En ja dat is mijn fout, want z’n melkje dat mag wel voor de TV en af en toe z’n boterhammetje ook, en z’n banaantje onlangs ook … stom – stom – stom, hoe kon ik nu zo stom zijn om daarmee te beginnen?!
“Eten doen we in de keuken en daarmee basta!”, da’s het zinnetje dat Maxime vanaf vandaag heeeel vaak te horen zal krijgen. Hij zal zijn eigen toch niet uithongeren zeker? Hopelijk is het weer zo'n fase...
+of+DSCF2466x_1.jpg)