Maxime kwam vandaag met een enorme “krabbel” in zijn gezicht van school. Hij was even happy als anders als hij me zag, maar ik kreeg een krop in mijn keel toen ik hem zó zag: een krab onder z’n oog en nog een in zijn hals. De juf kwam (gelukkig) spontaan naar me toe en vertelde dat er een ander kindje hem gekrabd had. Ze was er net te laat bij en verontschuldigde zich. Ze weet welk kindje het is en zal hem beter in de gaten houden. Ik verwijt haar niets, je kan nu eenmaal moeilijk 20 kinderen allemaal constant in het oog houden. En het zal wellicht niet de laatste keer zijn dat zoiets gebeurt. Toch maak ik me zorgen. Eerder deze week sloeg Maxime zachtjes tegen zijn eigen hoofdje en zei “pijn”. Maxime spreekt jammer genoeg nog steeds niet goed, dus kan hij noch aan mij noch aan de juf zeggen wie hem pijn doet (als dat al het geval was, misschien vertelde hij over wat hij bij andere kindjes zag).
Ik heb altijd gevreesd dat mijn stil ventje zich zou laten doen. Hopelijk heeft dit voorvalletje hem wakker geschud om beter voor zichzelf op te komen.
Hij gaat zo graag naar school. Hopelijk verpest één of ander ettertje in zijn klas de sfeer nu niet…
+of+DSCF2466x_1.jpg)
2 opmerkingen:
Ik heb aan Jona geleerd dat als er hem iemand pijn wil doen of iets probeert wat hij niet leuk vindt dat hij dan heeeeeel hard (boos, niet angstig) moet schreeuwen (nee! mag niet!ga weg! of iets in die zin) en dan hebben samen het schreeuwen 'geoefend'. Een andere peuter of kleuter zal wel schrikken van dat geschreeuw en stoppen.
De spuigaten mag het zeker niet uitlopen, maar eigenlijk is er een bekend spreekwoord: "What Doesn't Kill You Makes You Stronger".
Dat is ook een leerproces, uiteraard moet je goed blijven evolueren.
Een reactie posten