“Pipi doedoen”

We zijn er bijna, maar nog niet helemaal. Thuis lukt het zeer goed om zindelijk te zijn. Het probleem ligt hem eigenaardig genoeg niet bij zijn blaas maar bij zijn spraak. Maxime maakt de laatste tijd goede vorderingen met zijn taal. Thuis babbelt hij er op los en eindelijk begint hij ook korte zinnetjes te maken. Maar met de juf en de kindjes in de klas spreekt hij niet. Helemaal niet. Dus neem ik ook aan dat hij het niet zal zeggen als hij moet pipi doen. Ze gaan wel op regelmatige tijdstippen naar het toiletje, maar ja, als je moet, dan moet je hè.Voorlopig durf ik hem dus nog niet zonder pampertje te laten gaan.

Maxime’tje is soms toch zo’n vreemd ventje. Volgens de juf is hij heel flink: “hij doet alles wat ik vraag”. Maar een eigen willetje hebben in de klas mag ook wel eens: “wil je puzzelen?” OK, “wil je kleuren?” OK.

Hoe komt dat toch dat hij op school of bij vreemden zich zo laat doen en helemaal niet spreekt? Thuis heb ik al vaak genoeg kennis gemaakt met zijn sterke wil en zijn grilletjes.

Misschien heeft hij ook hier weer een beetje tijd nodig om die nieuwe schoolsituatie te leren kennen. Ik hoop dat hij snel een beetje vorderingen maakt. Elke mama wil toch dat haar kindje flink is? Kinderpsychologen en logopedisten zijn er om ons te helpen maar het idee dat ik iemand nodig zou hebben maakt me ongelukkig. Het geeft me het gevoel dat het allemaal aan mij ligt en dat ik niet goed bezig ben met de opvoeding van m’n zoontje. Ik weet dat ik zo niet mag denken, maar het is sterker dan mezelf.