(b)engeltjes

Ik heb onze blog vernieuwd!
Via deze link kom je er vanzelf : http://bengeltjes.wordpress.com/

“Pipi doedoen”

We zijn er bijna, maar nog niet helemaal. Thuis lukt het zeer goed om zindelijk te zijn. Het probleem ligt hem eigenaardig genoeg niet bij zijn blaas maar bij zijn spraak. Maxime maakt de laatste tijd goede vorderingen met zijn taal. Thuis babbelt hij er op los en eindelijk begint hij ook korte zinnetjes te maken. Maar met de juf en de kindjes in de klas spreekt hij niet. Helemaal niet. Dus neem ik ook aan dat hij het niet zal zeggen als hij moet pipi doen. Ze gaan wel op regelmatige tijdstippen naar het toiletje, maar ja, als je moet, dan moet je hè.Voorlopig durf ik hem dus nog niet zonder pampertje te laten gaan.

Maxime’tje is soms toch zo’n vreemd ventje. Volgens de juf is hij heel flink: “hij doet alles wat ik vraag”. Maar een eigen willetje hebben in de klas mag ook wel eens: “wil je puzzelen?” OK, “wil je kleuren?” OK.

Hoe komt dat toch dat hij op school of bij vreemden zich zo laat doen en helemaal niet spreekt? Thuis heb ik al vaak genoeg kennis gemaakt met zijn sterke wil en zijn grilletjes.

Misschien heeft hij ook hier weer een beetje tijd nodig om die nieuwe schoolsituatie te leren kennen. Ik hoop dat hij snel een beetje vorderingen maakt. Elke mama wil toch dat haar kindje flink is? Kinderpsychologen en logopedisten zijn er om ons te helpen maar het idee dat ik iemand nodig zou hebben maakt me ongelukkig. Het geeft me het gevoel dat het allemaal aan mij ligt en dat ik niet goed bezig ben met de opvoeding van m’n zoontje. Ik weet dat ik zo niet mag denken, maar het is sterker dan mezelf.

Pijn

Maxime kwam vandaag met een enorme “krabbel” in zijn gezicht van school. Hij was even happy als anders als hij me zag, maar ik kreeg een krop in mijn keel toen ik hem zó zag: een krab onder z’n oog en nog een in zijn hals. De juf kwam (gelukkig) spontaan naar me toe en vertelde dat er een ander kindje hem gekrabd had. Ze was er net te laat bij en verontschuldigde zich. Ze weet welk kindje het is en zal hem beter in de gaten houden. Ik verwijt haar niets, je kan nu eenmaal moeilijk 20 kinderen allemaal constant in het oog houden. En het zal wellicht niet de laatste keer zijn dat zoiets gebeurt.

Toch maak ik me zorgen. Eerder deze week sloeg Maxime zachtjes tegen zijn eigen hoofdje en zei “pijn”. Maxime spreekt jammer genoeg nog steeds niet goed, dus kan hij noch aan mij noch aan de juf zeggen wie hem pijn doet (als dat al het geval was, misschien vertelde hij over wat hij bij andere kindjes zag).

Ik heb altijd gevreesd dat mijn stil ventje zich zou laten doen. Hopelijk heeft dit voorvalletje hem wakker geschud om beter voor zichzelf op te komen.
Hij gaat zo graag naar school. Hopelijk verpest één of ander ettertje in zijn klas de sfeer nu niet…

Terug naar school

Gisteren ging Maxime vol enthousiasme terug naar school. Hij ging de hele dag en heeft zich flink gedragen en goed geamuseerd, aldus de juf en papa (het was ook overduidelijk aan zijn humeur, dat het heel leuk geweest was). Gisterenavond was hij echter te opgewonden om te gaan slapen! Bovendien sliep hij zó slecht deze nacht, dat ik dacht dat hij ziek was en hem dus thuis hield vandaag. Maar tegen de middag was hij alweer de oude. Momenteel doet hij een dutje en kan hij zoals gepland nog eens met zijn peter en tante Doortje op stap.
Morgen gaat hij wellicht weer even graag naar school!
De voorbije twee weken was het echt "kalmpjes aan". Nu moeten we weer in een ander ritme komen. Dat van op tijd opstaan en naar school...

De potjestraining gaat vooruit. Maar zoals met alles bij Maxime, heeft hij ook hierbij veel tijd nodig. Geduld, maar we komen er wel. Thuis loopt hij zonder pamper, maar hij heeft nog te veel ongelukjes om zonder pamper naar school of "buiten" te kunnen.
We blijven oefenen!

Kerstvakantie

Ik geniet van de kerstvakantie. Ondanks het koude weer en het gevolg daarvan: dat we niet of bijna niet buiten kunnen, heb ik al enkele heerlijke dagen beleefd. We slapen lekker lang. Ja hoor, zelfs met twee kinderen kunnen wij tot 9u blijven liggen. Soms beginnen we de dag met Maxime bij ons in bed. Dan lekker allemaal samen ontbijten. Gaëtan die ’s middags ook naar huis komt en ’s avonds vroeg thuis is. Als zelfstandige in de zwembadbranche is het nu extra kalm voor hem, dus extra leuk voor ons. Maxime is ook heel flink de laatste dagen: de jaloezie is (voorlopig) over, hij is weer lief voor zus en mij en houdt zich alleen bezig als ik het vraag. Daarnet zaten we samen te kijken naar de neerdwarrelende sneeuwvlokjes, lekker knus bij elkaar. Lekker niets doen kan ook eens zalig zijn. Leve de vakantie!

(En toch denk ik dat Maxime maandag met even veel plezier weer naar school zal gaan… :-) )